เตรียมพบกับนักแสดงจาก Game of Thrones เดินทางมา NIST เพื่อร่วมโครงการ GGW Cup เร็วๆ นี้

Nikolaj Coster-Waldau หรือเป็นที่รู้จักดีในวงการบันเทิงในนามของ Jamie Lannister จากซีรีส์ Game of Thrones จะเข้าร่วม Global Goals World Cup (GGWCup) ในฐานะผู้ตัดสินกิตติมศักดิ์ที่โรงเรียนนานาชาตินิสท์ กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ Chelsea FC Soccer School Bangkok ในวันที่ 30 กันยายนนี้

กิจกรรมดังกล่าวถือเป็นความร่วมมือกันระหว่าง Eir Soccer และโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) โดย GGWCup มีหน้าที่ช่วยปลุกจิตสำนึกให้กับชุมนุมเพื่อสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสหประชาชาติผ่านกิจกรรมฟุตบอลระดับโลกมากมาย ในระหว่างการแข่งขัน ทีมเยาวชนหญิงและทีมหญิงจะร่วมแข่งขันฟุตบอลโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างจิตสำนึกในการตระหนักถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากความยากจน ความไม่เสมอภาคและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศรวมถึงการสนับสนุนความก้าวหน้าในการพัฒนาที่ยั่งยืนทั่วโลก

ถึงแม้ในปัจจุบันจะมีวิทยาการมากมายที่ได้ถูกนำมาใช้ในการแก้ไขปัญหาความยากจนความขัดแย้งและการทุจริต ผู้หญิงและเด็ก ๆ ในหลายประเทศยังคงเผชิญกับความไม่เท่าเทียมในฐานะทางสังคมและความเป็นอยู่ การล่วงละเมิดทางร่างกายและทางอารมณ์ การใช้ความรุนแรง การแบ่งแยกชนชั้นและการขาดโอกาสทางสังคม นอกจากนี้ยังเป็นกลุ่มประชากรที่มีโอกาสเสี่ยงสูงที่จะได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากที่สุด

“การเสริมสร้างพลังอำนาจของสตรีในแถบเอเชียและแปซิฟิกถือว่ามีความสำคัญต่อการพัฒนาในระดับภูมิภาคและเพื่อให้บรรลุในเป้าหมายของการพัฒนาที่ยั่งยืน” Haoliang Xu ผู้ช่วยเลขาธิการ UNDP และผู้อำนวยการสำนักภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิกกล่าว

“ในประเทศไทยการประกาศใช้พระราชบัญญัติความเท่าเทียมทางเพศในปี 2015 นับเป็นก้าวสำคัญในการเสริมสร้างพลังอำนาจ การมีส่วนร่วมและการคุ้มครองสตรีรวมไปถึงความสามารถของพวกเขาในการมีส่วนร่วมเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการพัฒนาที่ยั่งยืน” Haoliang Xu ได้กล่าวเพิ่มเติม

Coster-Waldau และ UNDP มีเป้าหมายร่วมกันในส่งเสริมการสนับสนุนจากสาธารณชนเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเสมอภาคทางเพศและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ Coster-Waldau กล่าวว่า “ภารกิจหลักของกระผมในฐานะทูตสันถวไมตรีของ UNDP คือการช่วยรณรงค์ให้ผู้คนทั่วไปเกิดความตระหนักและสนับสนุนเป้าหมายของโครงการเพื่ออนาคตที่ดีขึ้นของทุกคนซึ่งมันจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าหากพวกเราไม่ให้ความสำคัญต่อสตรีพร้อมทั้งปกป้องโลกของเรา” นอกเหนือจากการเข้าร่วม GGWCup แล้ว Coster-Waldau จะร่วมเดินทางไปกับเจ้าหน้าที่ UNDP ในระดับประเทศ เพื่อติดตามความคืบหน้าของการดำเนินงานให้บรรลุเป้าหมายของการพัฒนาอย่างยั่งยืน

โรงเรียนนานาชาตินิสท์ ในฐานะเป็นสถานศึกษาที่ไม่แสวงหาผลกำไร ได้ก่อตั้งขึ้นตามหลักการขององค์การสหประชาชาติ และมีส่วนร่วมในการส่งเสริมการพัฒนาที่ยั่งยืนผ่านภารกิจของโรงเรียนเพื่อสร้างแรงบันดาลใจการเติบโต เพิ่มขีดความสามารถในความเป็นเลิศของแต่ละบุคคล และพัฒนาระดับคุณภาพชีวิต

นักเรียนที่สำเร็จการศึกษารุ่นล่าสุด ได้ก่อตั้งบริษัทกาแฟที่ไม่แสวงหาผลกำไรโดยร่วมมือกับเกษตรกรในภาคเหนือของประเทศไทย เปิดศูนย์เด็กปฐมวัยในกัมพูชาและมอบทุนการศึกษาให้กับบุตรของเจ้าหน้าที่โรงเรียน นอกจากนี้ ศิษย์เก่าของโรงเรียนนานชาตินิสท์ ยังได้มีส่วนช่วยเหลือชุมชนในประเทศของพวกเขา

รวมทั้งศิษย์เก่าของโรงเรียนประจำปี 2007 Praya Lundberg ได้ดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชฑูตสันทวไมตรีให้กับสำนักงานข้าหลวงใหญ่และผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติในทำนองเดียวกันทั้ง Chelsea FC Soccer School Bangkok และ Eir Soccer มีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ชุมชนและแรงบันดาลใจในการขับเคลื่อนผ่านกีฬาฟุตบอล Majken Gilmartin ซีอีโอของ Eir Soccer และผู้ร่วมก่อตั้ง GGWCup เชื่อว่า  “การกีฬามีอิทธิพลอย่างมากในการหลอมหลวมผู้คนทุกประเภทเข้าด้วยกันเพื่อบรรลุเป้าหมายในการพัฒนาโลกของพวกเราให้ดีขึ้น ความร่วมมืออันดีระหว่าง Chelsea, NIST และ UNDP นับเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ในการรวมตัวกันเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ ๆ ที่จำเป็นเพื่อความก้าวหน้าอันนำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน และเราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในอนาคตข้างหน้า เราจะสามารถขยาย Global Goals World Cup มายังภูมิภาคเอเชีย “ในการนี้ ทีมฟุตบอลหญิงจะได้รับเชิญให้เข้าร่วมแข่งขันกิจกรรมเพื่อร่วมสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน 17 อย่างก่อนการแข่งขันฟุตบอล โดยแต่ละทีมจะได้รับคะแนนพิเศษจากแนวความคิดสร้างสรรค์จากกิจกรรมที่ตนคัดเลือก หลังจากนั้น เหล่าบรรดานักกีฬาทั้งหมดจึงจะเริ่มการแข่งขันฟุตบอลอย่างเป็นทางการ ดำเนินการตัดสินโดย Coster-Waldau เพื่อหาทีมที่ชนะเลิศในการแข่งขันในครั้งนี้


ข้อกำหนดสำหรับผู้ที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรมมีดังต่อไปนี้

  1. หาสมาชิกร่วมทีมจำนวน 5 คน
  2. เลือกเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนประจำทีมของคุณที่ต้องการสนับสนุน
  3. ลงทะเบียนทีมแข่งขัน

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผู้แข่งขันทุกคนจะต้องเป็นหญิงที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป  

Forgotten Heroes Do Exist: A Journey in Omgoi

It all started when I overheard my father telling my mother about a medical trip that he would not be able to attend due to a conference. It would have faded into memory if I had not overheard the key word: “Omgoi”.

Omgoi? Here was a word that brought to mind crisp, cool air and morning dew, hill tribe villages, red dirt and the mighty crow of the rooster at the break of dawn. Albeit a largely undocumented province, past 2Develop trips with NIST to Maeramit village had landed this rural landscape a place in my heart. “Omgoi?” I remarked, “Sign me up!”

After some research, I discovered that the Princess Mother’s Medical Volunteer/ มูลนิธิแพทย์อาสาสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (PMMV/พอสว) was established in 1964. The green-pocketed project’s main objective is to provide primary healthcare services in rural areas with scarce accessibility to healthcare facilities through mobile medical units, which includes doctors, nurses, dentists and pharmacists.

Ironically, I was neither qualified as a doctor, nurse, dentist nor pharmacist. I wasn’t a professor or part of the media team, either. In fact, I had not even obtained my high school diploma. Nonetheless, I was proud to brandish officially the title of “Contributing Volunteer”, and unofficially “Youngest And Least Medically-Qualified”.

Anxiety should have been inevitable. After all, I was going alone: no parents, no siblings, no friends. However, I found myself less apprehensive and more eager to make new friends and meet new people. Nothing on this adventure failed to exhilarate me: right from the very first step onto the small military plane, to the last four-wheel vertical drop down a mountainous precipice.

The first day was the easiest day – a few hours spent in a four-wheel drive void of any on-foot adventure. Several days and several kilometers of rigorous hiking later, we would lament it as “the day that brought us false hope”. There was a positive correlation between the number of days we had been there, the distance of the hike to the next village, and the mental motivation required to reach the new destination.

Every hour and every drop of sweat shed was worth it; for every village, children would line up outside the community center and offer each of us an individual chirrup of “Sawasdee ka” to the calls of “Mor ma laew (the doctor is here)”. I can still recall the moment I reached Mae Hong Tai fatigued and limping, yet somehow rejuvenated by the pride of being part of the PMMV.

True, I could not help out the nurses in communicating with the Karen villagers, I could not help the doctors, for my knowledge of diagnoses was limited, and I could not help the dentists, who extricated decayed tooth after tooth and mopped up seeping blood. However, I was not useless. I found my home in the pharmacy unit.

I helped out at anything I could: from packaging pills, writing dosage labels to handing over appropriate medicines at appropriate times – seemingly menial tasks, but there’s only so much an unqualified volunteer can do. After a while, P’Jack – the Omgoi Hospital pharmacist – put me in charge of the children’s medicine. P’Kee – another pharmacist – taught me the names and classifications of each strangely labeled bottle. Dicloxa, Amoxy, Salbutamol, CPM…by the end of the trip, I had mastered what seemed like an entirely new language.

In the second village, I witnessed a lymph node surgery. The man, probably in his mid-50s, was lying supine on an impromptu operating table made of wooden desks crammed together and draped in a single sheet of plastic. Surgical lighting consisted of two cellphone flashlights held by one doctor, while the other doctor wielded a scalpel. The metallic stench of blood hung heavy in the air. In that moment, I thought of the sleek, high-tech operating rooms back in Bangkok. The operation’s magnitude was overwhelming: the risk of complications and the complete absence of emergency aid. After all, there was no ambulance waiting around the corner. My newfound respect for those doctors flourished.

Forgotten heroes do exist. Like the doctors, dentists, pharmacists and nurses, the four-wheel drivers were also volunteers. They became our sole reliance in delivering medical supplies, food and our baggage. I did not realize their significance until I took the drive to the final village. In contrast to the smooth, tarmacked main roads, the potholed, winding dirt paths we took were made worse by overnight rainfall – at one point, a landslide had impeded upon sections of the road, making it necessary to forge a new path in an elaborate scheme of excavating, roping and heaving. Every few seconds, a different voice would be heard from the walkie-talkie: “Slippery path up ahead!” “Push on the count of three.” “Fourth car, are you okay there?” Their teamwork was impeccable and we would be nothing without them.

It’s peculiar to imagine how a last-minute decision that I volunteered for three days in advance, has the gravity to remain with me for the rest of my life. Likewise, it’s also peculiar to envision how a three-hour mobile clinic in a remote village has the potential to heal a villager for the rest of their life. Not only did I gain new knowledge in medicine; I also became the newest generation of a fifty-year legacy, established under the compassion of the Princess Mother.

Sure, the relentless travel occasionally put me on the verge of giving up: my body ached, the shower was numbing and there was still a hike and a village to go. It’s torture. But then I think of all the villagers, most of who will live their lives without setting foot beyond their settlement, let alone a hospital. I think of the medical care we delivered, and the lives we improved.

I realize, finally, that the motivation to tread onwards is not in my head. It’s in my heart.

Taking Child Labour out of Supply Chains

The International Labour Organization (ILO), supported by the Delegation of the European Union to Thailand and in collaboration with NIST, marked the 2016 World Day against Child Labour with a live talk, calling on young people to be aware of child labour in global supply chains.

The live talk on “Ending Child Labour and Unacceptable Forms of Work in Global Supply Chains by Ambassador Jesús Miguel Sanz, Head of the European Union Delegation to Thailand” was held here at NIST on 9 June, ahead of the World Day against Child Labour (12 June).

“We need to know, and we are entitled to know, what we consume, what we buy, what we eat, what we wear. Awareness. Be aware is the key word,” said Ambassador Sanz at the event, streamed live to online audiences.

With 168 million children still in work, the awareness-raising campaign engaged young people as responsible consumers in line with this year’s World Day against Child Labour’s focus on children in supply chains.

“It (the awareness) might end up changing a consumption pattern, favouring certain brands and rejecting others. And hopefully increasing the level of compassion that we have towards those in need,” said Ambassador Sanz.

According to the ILO’s latest figures for child labour, the ILO Global Estimates on Child Labour 2000-2012, Asia and the Pacific remains the region with the largest number of child labourers – about 78 million, which is just under 10 per cent of the child population aged 5-17 years, or 1 in 10 children.

“You have won the lottery. Your parents put you in a school like this. A lot of children around the world did not win the lottery and they are subjected to child labour. So, it’s a very real issue, a very relevant issue,” said James MacDonald, Head of NIST International School Thailand, in the opening remarks.

More than one hundred students from NIST and Mechai Bamboo School attended the live talk, followed by a Q&A session, where students asked: “Is it practically possible to avoid products that are made by child labour?

Simrin Singh, the ILO Senior Child Labour Specialist answered: “What you can do is to be aware. Awareness goes so far in bringing about the change you need to bring, on changing the situation, [diminishing] the need for child labour”.

Following the event, youth were called upon to raise awareness about the issue and share their ideas for combatting child labour through participation in the ILO project’s vox pop campaign – #youthrespond.

“You can be the first generation where the issue of child labour around the world can disappear. Can this be true? Can you be a factor to that?” Maurizio Bussi, Director of the ILO Country Office for Thailand, Cambodia and Lao People’s Democratic Republic, challenged the audience.